En son 2019’da yapılan organizasyon, özellikle genel kurul üyelerinin yoğun katılımıyla adeta bir şölen havasında geçmiş; taraftarla takımın iç içe olduğu, samimi ve renkli görüntüler ortaya çıkmıştı.
Sonrasında ise malum süreç… Pandemi nedeniyle verilen mecburi ara, geçici olmaktan çıkıp kalıcı bir alışkanlığa dönüştü. Aradan tam altı yıl geçti, ancak kulüp cephesinden bu geleneği yeniden canlandırmaya dair en ufak bir adım gelmedi.
Oysa bugünler tam da birlik ve beraberliğin en çok hissedilmesi gereken zamanlar. Tribünle takımın aynı duyguda buluştuğu, kırgınlıkların yerini ortak sevince bıraktığı bu tür organizasyonlar; sadece bir tören değil, kulübün ruhunu besleyen önemli değerlerdir.
Bu bayram da sessiz geçti. Ama asıl mesele şu: Bu sessizlik ne kadar daha sürecek?
Belki de artık kulüp içinde bu konunun yeniden gündeme gelmesi, tartışılması ve en azından “neden yapılmıyor?” sorusunun yüksek sesle sorulması gerekiyor. Çünkü bazı gelenekler vardır; yapılmadığında eksikliği hissedilir, unutulduğunda ise kulübün hafızasından bir parça daha kopar.
