Trabzonspor normal şartlarda Galatasaray maçına çıksaydı, Fatih hoca büyük ihtimalle taktik tahtasına yazacağı ilk 3 isim Batagov, Oulai ve Muçi olurdu. Bakmayın büyük ihtimalle dediğime, kesinlikle öyle olurdu.
Fakat Trabzonspor bu 3 önemli eksik ile çıktığı derbi maçtan, haftalar sonra daha iyi idrak edeceğimiz bir 3 puan kazandı.
Hemde ne 3 puan! Mesela maça dair iki örnek versek, Trabzonspor’un nedenli etkili oynadığını ve Galatasaray’ı nasıl sahadan sildiğini görebiliriz. Birinci örnek ve en kıymetlisi, meşin yuvarlağın biraz adaleti olsa ya da canı istese belki de maç 5-1 Trabzonspor’un üstünlüğü ile tamamlanabilirdi. İkinci örnek ise gol harici Galatasaray’ın bulduğu tek pozisyon, 70. dakikada karambolde Lemina’nın yakaladığı şans topu…
Şurayı da ıskalamayalım; bu Trabzonspor son yıllarda ve son haftalarda pek de alışık olduğumuz Trabzonspor değil. Hatta maç sonu açıklamasında Fatih hoca da buna dem vuruyor. Ama öyle ya da böyle Trabzonspor artık şampiyonluk yarışında çok iddialı bir konumda. Hele de Galatasaray’ın hafta içi Göztepe deplasmanında kaybedeceği puanlardan sonra, bu şampiyonluk iddiası nirvanalara çıkabilir.
Maça gelecek olursak; ilk yarıda resital sunan bir Pina ve maçın tamamında kusursuza yakın oynayan Ozan… Aslında bu karşılaşma sadece iki oyuncu ile anlatılacak cinsten değil. “Kim kötü oynadı?” sorusunun, cevabı yok gibi…
Kazanmak güzeldir, insan bırakın sporda nefes aldığı her alanda kazanmak ister. Ama bunun bir de kaybetme seçeneği var. Bu seçenek sanki Galatasaray’ın kodlarına hiç işlenmemiş gibi her mağlubiyetten sonra ortalığı yangın yerine veriyorlar.
Başkan yardımcısından kaptanına, teknik direktöründen futbolcusuna, camiasından taraftarına hepsi aynı fabrika çıkışı gibi… Sızlanma, hazmedememe, bahane ve kendi dışlarında hep bir suçlu arama psikolojisi!
Unutmayın; mahallenin en mızmız çocuğunu asla sokak futboluna almazlar! Ve derler ki “ağlayacaksan oynamayalım…”