Haziran 2002 de yayınlanan Cosmopolitan ‘ ın bir sayısı geçti elime bugün. Derginin kapağında Marilyn Monroe’nin fotoğrafı vardı.
Altına EN GÜZEL MUTSUZ yazmışlar…
İçinde UZAYLILAR GERÇEKTEN VAR MI ? diye başlayan uzun bir yazı. Çocukluğumdan beri böyle şeyler hep heyecan verdi.
Gerçek olup olmaması beni hiç ilgilendirmedi. Her yerin ışıklarla kaplandığı ve gözlerin hiçbir şeyi görmediğini anlatıyorlar,uzaylılar tarafından kaçırıldığını anlatan insanlar.
Çok uzun ve dinlendirici bir uykudaymış, bitmesini istemedikleri bir rüyadalarmış gibi hissettiklerini, inanılmaz bir hızla gökyüzü koridorunda parlak mavimsi bir ışığın içinde saatlerce savrulduklarını sanki bir ışık hortumuna kapılmış gibi uçup gittiklerini, birden yavaşladıklarını ve fırtınanın bitiğini sessiz bir boşluğa indiklerini anlatıyorlar.
Uyandığım zaman inanılmaz bir rüya gördüğümü, içimin beklenmedik bir mutlulukla kaplandığını hissettiğim ama ne gördüğümü bir türlü hatırlayamadığım bir rüya gibi.
Kadının biri, öldüğünü sandığını ama bundan korkmadığını aksine büyük bir rahatlıkla kendisine olacaklara baktığını söylüyor.
Derginin diğer sayfalarında bilim adamlarının ruh hekimlerinin yazarların bu anlatılanlar hakkındaki yorumları vardı.
Bir doktor insanların neden böyle yalanlar uydurduklarını anlatmış. Bilimsel olarak neden uzay yolculukları yapılamayacağını yazmış durmuş.
Hayalle gerçeği karıştırmaktan bahsediyor.
Şimdi yaşıyor mu acaba bu herif? Sıkılıyorum bu çok bilmişlerden. Herşeyi sadece bilime döküp hayal gücünün güzelliklerinden mahkûm yaratıklar.
Böylesine olağanüstü bir rüya yaşamak için herşeyimi vermeye razıyım. İnanılmayacak kadar sıkıcı, mutsuz, boş hayatların içinde kendilerine böyle bir pencere açabilen, bir gece yarısı ansızın, tanımlayamadıkları bir ışık demetine bakarken birden kimsenin görmediği bir rüyaya dalan insanlara nasıl imreniyorum.
Herşeyi yeni gören, yeni şeylerle karşılaşmanın heyecanını yaşayan, ilk kez bir toprak parçasına, daha önce kimsenin görmediği bir odaya, sonsuz buz kıtasına ayak basan insanlardan olmayı çok isterdim.
Bu yüzyıllar önce kurulmuş şehirlerden benden önce milyarlarca insanın basıp geçtiği bu sokaklardan, herkese bir pay düşen ortak benlikten çok sıkılıyorum.
Herkes herşeyi biliyor…
Kendini beğenmiş uygarlığın zavallılığından bıktım. Binlerce yıldır bütün öğrendiklerini bir araya getirdiklerinde bilmediklerinin yanında küçük bir kutuya sığacak kadar az yer tutar ama bunu farkında bile değiller.
Keşke kimsesiz bir kazı alanında kazı yapıyor olsaydım. Keşfedilmemiş bir yerde bir mezar kapısı bulsam, yüzlerce yıl sonra BEN o mezarın, o kayıp ülkenin kapısında dursam. Zaman değişik, başka bir zamanda durup başka bir zamanın kapısını açıyor olmak… Tarifsiz bir zevk olsa gerek.
Bütün hayatım boyunca istediğim en büyük çılgınlığım !!! Bir zamanda durmak ve başka bir zamanın kapısını açmak.
Bildiğim şeylerin dışında, bilinmeyenin tanımlayamayanın, adı olmayanın, artık korktuğumu anlamayacak karda korkarken kapıyı açıp bambaşka bir dünyaya çıkmak. Ne olduğunu ne olacağını bilmeden.
Bu dediğim ancak filmlerde olur veya çocuklukta kalır galiba ve sonunda çocuklukla beraber biter.
Peki ya çocukluk… bitiyor mu acaba ????????
İlk kez karşılaştığım ne varsa bana tek tek açıklanır. Herşey tanıdık bir hal alır. Yeni gördüklerim öncekilerle karşılaştırılıp çözülür.
Hepsi tanıdık ve aşina yıllar sonra…
Ve işte .. Kurmaya çalıştığım dünya oldu aşinalık ve tanıdıklıktan sonra… Kötülüklerden korumaya çalıştığım dünyam Çocukluk bitiyor mu ???, Ne yazık ki bitiyor ve içimdeki o farklı çocukların hepsi büyüyor ya da beni bırakıp yavaş yavaş gidiyorlar. o uzun yolda yürürken her dönemeçte her yol ayrımında birinden sessizce ayrılıyorum kimi zaman farkına bile varmadan.
Sonunda tek başıma kalacağım galiba kendi içimde de. Bütün o çocuklardan geriye ,tek bir çocuk kalıyor. neden onların hepsinin elinden tutup bu tuhaf macerada hep beraber yürüyemiyorum.?