Futbolu bu kadar basit bir denkleme indirgeyen büyük bir kalabalıklar var. Aslında bunu Onuachu kolaylaştırıyor. Sanki sahada 2.01’lik bir oyuncu varsa tek yapman gereken kanada inip topu ceza sahasına şişirmekmiş gibi… Oysa kaliteli orta kesmek için şart gerekir. Alan gerekir. Zaman gerekir. Rakip savunmanın yerleşmemesi gerekir. Yerleşmiş, disiplinli bir savunmaya karşı o topları kesmek öyle dışarıdan göründüğü kadar kolay değildir.
Kaldı ki kanatlarda oynayan Eskihellaç ve Felipe… İkisi de uyumsuz ve mevki karmaşası içindeler. Böyle bir tabloda Onuachu’nun işlemesi için gerekli şartların pek çoğu zaten yok. Ama buna rağmen o uzun boyunun arkasına saklanmadan mücadele ediyor, istiyor, zorlamaya devam ediyor. Çünkü başka yolu yok.
Maçın en güzel anlarından biri ise Ozan Tufan oyundan çıkarken yaşandı. Tribünlerin ona verdiği o alkış, o gurur… Belki de gecenin en anlamlı fotoğrafıydı. Bunu sonuna kadar hak etti.
Ve bir yanımız hep eksikti o anlarda.
Mekânın cennet olsun Orhan Kaynar…
Trabzonspor, genellikle böylesine kritik eşiklerde hep sorun yaşamıştır. Sezon başından beri ifade ettiğimiz üzere bu ekip farklı bir karakter gösteriyor. Eksiklerle, imkânsızlıklarla ama inatla ayakta kalıyorlar. Bu yüzden biz de Fatih Tekke’nin yanında olmaya devam ediyoruz. Çünkü bu takımın başında sadece bir teknik direktör değil, karakterli bir hikâye var.
Bu yüzden taraftarın da bu takıma bir borcu var. 5 Nisan’da Galatasaray maçında stadyum dolmalı.
Dün dolu tribünler oldukça renkliydi. Tribün namına sezon boyunca giriş, gelişme pek parlak değildi belki ama finali güçlü yapmak yine taraftarın ekinde. Bu genç çocuklar, bu hoca, bu takım gerçek bir atmosferi hak ediyor.
Hikâye yarın kötüye döner mi? Olabilir. Futbolda beklenti yükseldikçe hayal kırıklığı da büyür. Ama bu duyguyu değiştirmez.
Çünkü bu sezon bir sonuçtan çok daha fazlasını anlatıyor.
Gelecekteki güzel günlerin temeli atılıyor.