Skandal kelimesi bile yetersiz kalıyor. Trabzonspor bayrağı yakılıyor. Bir kulübün tarihi, emeği, alın teri, şehri hedef alınıyor. Sonra ne oluyor? Olay, bir anda “çocuk mağduriyeti” masalına dönüştürülüyor.
Sanki mesele birkaç yaş meselesiymiş gibi… Hayır. Mesele yaş değil. Mesele niyet. Mesele saygı.
Bu provokasyondur. Nokta. Daha vahimi ne biliyor musunuz? Bu olayın hemen öncesinde Trabzonspor Başkanı Ertuğrul Doğan’ın aracına yapılan saldırının üzerinden günler geçmesine rağmen, Kocaeli cephesinden tek bir özür cümlesi dahi gelmemesi. Ne bir “geçmiş olsun”, ne bir “yanlış yaptık”, ne de yönetsel bir refleks… Koskoca bir şehir, koskoca bir kulüp yönetimi, derin bir sessizliğe gömülmüş durumda. İşte asıl skandal burada.
Bu suskunluk, yapılanı onaylamaktır. Bu sessizlik, tribünde yakılan bayrağa da, başkana yapılan saldırıya da dolaylı destektir. Kusura bakılmasın, ama spor ahlakı böyle bir şey değildir. Emniyetin 6222 sayılı kanun kapsamında harekete geçmesi elbette önemli. Ancak mesele sadece adli değil, ahlakidir. Kulüpler arası rekabeti düşmanlığa çeviren bu dil ve bu eylemler, Türk futboluna zarar veriyor. Tribünleri zehirliyor. Gençleri yanlış bir yere sürüklüyor. Trabzonspor camiası şunu net bir şekilde söylüyor: “Bu işin yaşı yok, bahanesi yok, makarası yok.”
Bayrağa uzanan el, kulübün onuruna uzanmıştır. Başkanın aracına yapılan saldırı görmezden gelinemez. Ve bu mesele, birkaç sosyal medya paylaşımıyla örtülemez. Futbol, rekabetle güzeldir. Saygıyla büyür. Sessizlikle değil. Not düşelim; Özür dilemek bir zayıflık değil, karakter meselesidir. Ve bazıları bu sınavdan sınıfta kalmıştır.