Geçen hafta Kocaelispor galibiyetini Allah'ın lütfu gibi değerlendiren Fatih Tekke hocanın öğrencileri dün akşam kendi evlerinde Kasımpaşa'ya karşı isteksiz, temposuz, presiz, markajsız, kısacası rakibi rahatsız etmeyen bir anlayıştaydı, koca ilk yarı!
Peki oyunda mı yoktu derseniz, ortada oynanan bir şey vardı ama adına futbol denemezdi! Evet, haksızlık etmeyelim; geçen haftaki maçta, dün akşamki maçta da bordo-mavililer pas yüzdesinde rakiplerinden çok çok öndeydi.
Bu pasların sonucunda rakip ceza alanında gözüktüğümüz atak sayısı, şut sayısı sadece bir elin parmaklarının sayısını geçmeyecek kadar azdı, dersem haksızlık yapmış sayılmam.
Ama yine de ısrarla "yendik ya, yenen haklıdır" diyenler varsa, onlara sözüm yoktur, olamaz da! Ben iki ayaklı kupa maçlarından bahsetmiyorum. Benim derdim, koca maratonu başarılı bir şekilde bitirebilmek için, adı şampiyon olabilmek için, takımımızın mazideki başarılı kadrolarına bir bakıvermesi gerekir.
Şablonda orada başarıda! Trabzonspor'un DNA'sında evinde veya misafirlikte rakibini nefes almakta zorlarcasına hapseder, hataya zorlar, yetmez rakibin isteğine göre değil de kendi planını uygular. Kısacası haksızlığa isyan eden bordo-mavili futbolcuların genlerinde hep mücadele vardır.
Bunu benim gibi Fatih Tekke de bilir. Benim gibi bilmesi yetmez; oyuncularına da anlatacaktır, yetmez, uygulatacaktır. Aksi takdirde Trabzonspor'un şampiyon olma şansı olmaz. Zira rakipler dünde öyleydi, bugünde öyle; hem masada güçlüler, hem de kasada! Bu engelleri aşabilmek için geçmişteki başarılı kadrolardan ders almak bana göre yeterlidir.
Şimdi acizane sayabildiğim eksikliklerden sonra taraftarlar maça hala niye gelmiyorlar sitemlerinde ısrar edenler varsa, onlara, onlar ayrıcalıklıdır, onlar takımı değil, takımları onları coşturur! Bu dünde öyleydi, bugünde.
Onlar futbolu sanat, futbolcularını da sanatçı olarak görürler. Onlar böyle düşünmeselerdi Türkiye'nin dört büyük takımından birinin ayrıcalıklı taraftarı olamazlardı.