Birbirinden kopmuş maçın öneminin farkında olmayan erkenden sezonu kapatmış bir takım vardı. Bunun sorumlusu belledir, ki hoca da kendini eleştirdi. Aynı hoca hatasını gördü ve ikinci yarıda bambaşka bir takım sahaya sürdü. Daha agresif baskılar ve topu daha hızlı çevirme, net şekilde oyuna etki etti. Trabzonspor bu süreçte biraz şanslı olsa, maç berabere duruma gelebilirdi.
Maç aslında Trabzonspor’a dönebilirdi. Tony’in hiçbir ortasının isabet bulmaması, Umut’un boş kaleye atamaması. Nwaiwu’nun içeri çıkarmaması. Onuachu’nun direği ve pas atmamasıyla bilinen Felipe’nin pas vermeye çalışması. Tek nefeste 4 net pozisyon dönebilir miydi evet ancak bazen baştaki o berbat oyun şampiyonlar ligi gibi yıllarca hayal kurulan bir organizasyondan olmaya neden olacak gibi… Aslında Tekke ve ekibi bizlere müthiş macera yaşattı. Öyle eskisi gibi sıradan takımlardan 3-5 yeme işleri geride kaldı. Kötü de olsa dişe diş mücadele eden bir takım oluştu. Ancak burası Trabzon sevinçte hüzünde çok sert yaşanıyor.
Trabzonspor hikayeleri yazdığı bu muhteşem sezonda tarih boyunca yaptığı gibi yine bir fırsat haftasını elinin tersiyle itti, kısacası yine okyanusu geçti derede boğuldu.