Dünyada fakirlik artıyor.
Rakamlarla sabit, görüntülerle ortada, çığlıkları bastırılamayacak kadar gerçek.
Ama garip olan şu:
Bu kadar aç varken, biz her gün biraz daha toklaşıyoruz.
Sadece midemiz değil, vicdanımız da tok.
Kur’an, fakirliği hiç gizlemez.
Ama asıl uyarıyı fakire değil, tok olana yapar.
“Hayır! Doğrusu insan kendini ihtiyaçsız gördüğünde azar.”
(Alak, 96/6–7)
İnsan, ihtiyaçsız olduğunu sandığı an bozulur.
Sofrası doluyken değil,
sofranın doluluğunu kendinden bildiği an.
Bugün sofralarımıza konulanlar bize “normal” geliyor.
Market rafları doluysa, dünya da dolu sanıyoruz.
Oysa Kur’an bu yanılsamayı çok erken teşhis eder:
“Onlar dünya hayatını severler ve önlerindeki ağır günü arkalarına atarlar.”
(İnsan, 76/27)
Ağır gün, sadece kıyamet değildir.
Yanı başımızdaki aç da o gündendir.
Ama biz onu “yarın”a erteleriz.
Çünkü görmek, sorumluluk doğurur.
Kur’an’ın en sert cümlelerinden biri, bağırarak söylenmez.
Sessizdir ama sarsar:
“Yetimi itip kakar, yoksulu doyurmaya teşvik etmez.”
(Mâûn, 107/2–3)
Dikkat et:
“Yoksulu doyurmaz” demiyor.
“Doyurmaya teşvik etmez.”
Yani sorun sadece vermemek değil,
önemsememek.
İnsan, yoksulu unuttuğunda zalim olmaz hemen.
Önce alışır.
Sonra görmez olur.
Sonra görmediğini inkâr eder.
Kur’an bu körlüğe isim verir:
“Onların kalpleri vardır ama onunla kavrayamazlar; gözleri vardır ama onunla göremezler.”
(A‘râf, 7/179)
Bu bir göz körlüğü değil.
Bu, nimet içinde kaybolma körlüğü.
Tokluk, sınav değildir sanılır.
Oysa Kur’an’a göre en ağır imtihanlardan biridir.
“Sonra o gün size verilen nimetlerden mutlaka sorguya çekileceksiniz.”
(Tekâsür, 102/8)
Bu sorgu, “neden yedin?” sorusu değildir.
Asıl soru şudur:
“Yerken kimi unuttun?”
Belki de çağımızın en büyük günahı,
açlıktan değil;
tokluktan doğan duyarsızlıktır.
Bu yüzden bugün yapılması gereken şey,
fakirliği anlatmak değil,
tokluğu sorgulamaktır.
Çünkü dünya fakir olduğu için değil,
biz alıştığımız için kararıyor.
Ve Allah’ın sesi hâlâ aynı yerden geliyor:
Sofradan değil,
kalpten başlamamızı istiyor.