Tam da futbolun bir “oyun” olmaktan çıkıp can güvenliği meselesine dönüştüğü noktadayız.
Son üç haftada, üç ayrı olay yaşandı.
Kocaeli, Antalya ve şimdi de Samsun…
Hedef aynı: Ne yazık ki Trabzonspor.
*
Şunu idrak etmek gerekir; takım otobüsüne atılan her taş, sadece bir camı kırmıyor.
O taş; futbolcunun, teknik adamın, kulüp çalışanının hayatını hedef alıyor.
Bu yüzden “geçmiş olsun” demek yetmez.
Dolayısıyla birkaç gözaltı ve birkaç kınama açıklamasıyla bu iş geçiştirilemez.
Çünkü burada bir tesadüften değil, açık bir zincirden söz ediyoruz.
Ve zincirin her halkası bir öncekinden daha pervasız.
*
Kocaeli’de kulüp başkanının aracına saldırı…
Antalya’da deplasman otobüsünün taşlanması…
Samsun’da stadyum çevresinde bir başka saldırı…
Bu tablo, futbolu korku üzerinden dizayn etmeye çalışmaktır.
Bugün Trabzonspor, yarın başka bir kulüp hedefte olabilir.
Ertesi gün bir hakem, bir gazeteci, bir taraftar…
Şiddet bir kez normalleşirse, sınır tanımaz.
*
Avrupa’ya ligimizi “pazarlamaya” çalışırken, ülke içinde takımların can güvenliği alarm veriyorsa, burada bir sıkıntı var demektir.
Bu tür olaylara emsal olacak cezalar verilmezse, bir sonraki saldırının hesabını kimse soramaz.
Kamera kayıtları sonuna kadar incelenmeli; failler sadece yakalanmamalı, caydırıcı biçimde cezalandırılmalı.
Çünkü bugün atılan taş, yarın daha kötüsünün provası olabilir.
*
Bu olaylarda elbette camiaları ayrı tutmak gerekir.
Şehirler bu işin tarafı hâline getirilmemeli.
Tribünlerde atışma olur ama yolda pusu olmaz.
*
Futbol; öfkenin değil rekabetin, nefretin değil tutkunun, şiddetin değil oyunun alanıdır.
Trabzonspor’a yapılan bu saldırılar görmezden gelinirse, yarın herkes aynı karanlığın içinde kalır.
Ve o zaman mesele bir takım meselesi olmaktan çıkar; bir ülkenin futbol vicdanı olur.
Bu utanç normalleşmemeli, gereği yapılmalı.