BAŞKAN GENÇ GÖRÜNCE...
Trabzon’da yaşayan 74 yaşındaki Hanife Küçükkaya, evinin akan çatısını branda ve naylonla kapatmaya çalışırken görüntülendi.
Bu görüntüler sosyal medyada hızla yayıldı. Durumdan haberdar olan Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç, hemen ekibine talimat vererek konunun incelenmesini istedi.
Belediye ekipleri süratle yaşlı kadının çatısında incelemelerde bulundu ve eksikleri not aldı. Birkaç gün içinde çatı onarılacak ve yaşlı kadının sorunu çözülecek.
Sosyal belediyeciliğe büyük önem veren Başkan Genç’in bu hızlı müdahalesi, soğuk kış gününde yürekleri ısıttı.
Mahalle muhtarlarına buraya büyük görev düşüyor. Mahallelerinde gerçekten ihtiyaçlı ve bu durumda olan aileleri, yaşlıları belediyeye bildirmek, sosyal hizmetlere bildirmek onların görevidir.
Trabzon Büyükşehir Belediyesi gelen talepler konusunda zaten gerekli adımları atmaktan çekinmiyor…
O KURUM TRABZON’DAN YÖNETİLECEK
Ankara’da alınan bir karar, Karadeniz’de idari haritayı yeniden çizdi.
Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı’na bağlı PTT AŞ, tasarruf ve verimlilik gerekçesiyle ülke genelinde önemli bir organizasyon değişikliğine gitti. 31 Aralık 2025 itibarıyla illerdeki PTT Başmüdürlükleri kaldırıldı, yerine “Bölge Müdürlükleri” sistemi kuruldu. Bu yeni yapıda Karadeniz’in bölge merkezi olarak Trabzon belirlendi. Ve bu kararın sonucu olarak; Rize, Artvin, Bayburt, Gümüşhane, Giresun illerinin PTT idari yapısı Trabzon PTT Bölge Müdürlüğü’ne bağlandı.
Yani PTT’nin Karadeniz’deki tüm idari, mali ve stratejik kararları artık Trabzon’dan çıkacak.
Kamuoyuna “Rize PTT kapatıldı” başlığı yansıdı.
Ama perde arkasında olan biten şu: Aslında kapatılan bir hizmet değil, dağınık idari yapı. Onun yerine bölgesel merkez modeli kuruldu ve bu modelin kalbi Trabzon oldu. Bu, sıradan bir teknik düzenleme değil.
Bu, Trabzon’un kamu yönetimi açısından bölgesel üs konumunun bir kez daha tescillenmesi anlamına geliyor.
Yani Karadeniz’de PTT adına “söz söyleyen”, “imza atan”, “plan yapan” masa artık Trabzon’da. Bu da Trabzon’un yıllardır savunduğu “bölgesel merkez şehir” kimliğinin, bu kez fiilen ve resmen bir kamu kurumu üzerinden pekişmesi anlamına geliyor.
GURBETÇİYE AÇILAN PENCERE
Trabzon Büyükşehir Belediyesi ve Akçaabat Belediyesi son dönemde sessiz ama anlamlı bir hamle yapıyor. Ne açılış var ne kurdele…
Ama etkisi büyük.
Şehir kameraları…
Aslında bu kameralar yeni değil.
Uzun süredir vardı.
Ama uzun süredir bu kadar önemsenmiyordu. Şimdi ne oluyor? Sayı artıyor. Alan genişliyor. Kapsam büyüyor.
Ve en önemlisi…
Bir hedef var: Gurbetçi.
Trabzon’da geçen sene bu zamanlarda Büyükşehir’in şehir kameraları 9 noktadaydı.
Şimdi Pazarkapı, Ganita, Millet Bahçesi, Of Manzara ve Of Merkez eklendi ve sayı 14’e çıktı.
Bu ne demek?
Artık Trabzon’un vitrini büyüyor.
Ve bu vitrinin izleyicisi sadece Trabzon’dakiler değil.
Almanya’dan bakan var, Hollanda’dan, Avusturya’dan, Fransa’dan izleyenler var.
Bir nevi dijital memleket ziyareti…
Sadece Büyükşehir değil.
İlçeler de bu işi hakkıyla yapıyor.
Akçaabat Belediyesi de Millet Bahçesi’nde 2 kamera, Liman’da 1, Orta Cadde’de 1, Sahil Park’ta 3 kamera var.
Yani mesele artık “birkaç noktayı göstermek” değil.
Mesele şehri uzaktan yaşatmak.
Sanırız ilerleyen dönemde bu sayı daha da artırılarak tüm şehir gurbetçiler tarafından kameralar aracılığıyla görüntülenebilecek…
AK PARTİ TRABZON’DA 4 YILDA 29 BİN ÜYE KAYDI SİLİNDİ…
AK Parti Trabzon İl Başkanı Sezgin Mumcu diyor ki: “2021’den bu yana 29 bin üyemiz azaldı.” Şimdi bu cümle tek başına okunduğunda sanki bir erime var gibi duruyor.
Ama devamı gelince tablo değişiyor…
Devamında ne diyor: “2021’de 125 bindik. Şimdi 129 bin küsürüz. Hatta 130 bin olmuş olabilir...”
Peki 29 bin üyeye ne oldu da AK Parti’den kaydı silindi?
Aslında bu durumu Mumcu yine açıklıyor: “Vefat edenler var. Memur olanlar var. İşe girenler var...”
Yani AK Parti’den 4 yılda ayrılan 29 bin kişiden kimisi vefat etti, kimisi memur oldu, kimisi işe girdi vs. gibi nedenlerle partiyle bağlarını kopardı…
Peki bu durum normal mi?
Aslında sanırız normal.
Çünkü birçok partide üye sayısı vefat, işe girenler nedeniyle azalıyor.
Burada önemli olan yeni üyelerle rakamı aynı seviyede tutup üzerine koymak.
AK Parti İl Başkanlığı da açıkladıkları kadarıyla bu işi başarıyor.
Mumcu sözlerine yine devam ediyor: “AK Parti’nin kurulduğu günden bu yana Trabzon’daki en yüksek üye sayısı”
Hedefleri de 130 bin ki ona da çok az bir nokta kaldı...
Ve Trabzon, AK Parti’nin en yüksek üye sayısına sahip olduğu büyükşehirler arasında 13. sırada yer alıyor…
TRABZONSPOR’A BİR ÖNERİ VE AYDIN’A DESTEK
Trabzon’da doğan her çocuğa Trabzonspor forması hediye edilmesi fikri, romantik olduğu kadar stratejik bir hamledir. Nevzat Aydın’ın öncülüğünde ve Trabzon İl Sağlık Müdürlüğü iş birliğiyle hayata geçen bu proje, sponsorluk çalışmasından öte; bir kimlik inşasıdır, bir şehir refleksidir.
Ancak bu noktada asıl soruyu sormak gerekiyor:
Bu proje neden sadece bir hayırseverin omuzlarında?
Ve daha önemlisi:
Trabzonspor bu proje için ne yapabilir?
Yaklaşık 3 bin 500 forma ve annelere dağıtılacak atkılarla birlikte projenin maliyeti 13–14 milyon TL seviyesinde. Bu, tek başına bir kişi için büyük; ama Trabzonspor için yönetilebilir bir sosyal yatırım. Üstelik bu sadece bir gider kalemi değil. Bu, kulübün geleceğine yapılacak en uzun vadeli yatırımdır.
Bugün kulüpler milyonlarca avroyu futbolcuya harcıyor. Oysa burada yapılan şey; taraftarı doğarken kazanmak, aidiyeti doğum belgesiyle birlikte vermek.
Bu nedenle bu proje bireysel bir kampanya olarak kalmamalı.
Bu proje Trabzonspor’un kurumsal politikasına dönüşmeli.
Projeyi kalıcı ve sürdürülebilir hâle getirmenin yolu bellidir:
Trabzonspor, İl Nüfus ve Vatandaşlık Müdürlüğü ile resmî iş birliğine gitmeli ve “Genç Üyelik” sistemini hayata geçirmelidir.
Nasıl mı?
Trabzon’da doğan her çocuk:
– Nüfusa kaydedilirken,
– Aynı anda Trabzonspor’un “Genç Taraftar” sistemine de kaydedilmeli.
Böylece:
Forma bir hatıra olur, ama üyelik bir bağ olur. Forma büyüdükçe küçülür, ama aidiyet büyüdükçe güçlenir.
Bugün bu proje Nevzat Aydın’ın omuzlarında yürüyor.
Yarın bu yük ağır gelir. Oysa bu yük paylaşılırsa büyür.
Trabzonspor’un diğer kulüplerden farkı tam da buradadır. Bu kulüp bir şehrin takımı değil; bir şehrin kimliğidir.
Bugün 3 bin 500 bebek için atılan bu adım,
Yarın 30 bin gencin kulübe gönülden bağlı olmasının teminatıdır.
OĞUZ AYDIN’I ZORLUYORLAR
Oğuz Aydın’ın önceliği Türkiye’de kalmak. Bu net. Ancak bu, diğer seçeneklerin tamamen kapalı olduğu anlamına gelmiyor. Hollanda ve Portekiz’den ilgi var ama şu ana kadar bu ilgi resmî teklif boyutuna ulaşmış değil. Yani masada henüz somut bir Avrupa teklifi yok.
Bu noktada Oğuz’un temel motivasyonu çok açık: Daha fazla forma şansı. Bu nedenle son tercihin Rusya olması ihtimali de konuşuluyor. Çünkü orada hem oynama garantisi hem de maddi koşullar daha net.
Peki Trabzonspor ne yapıyor? Israrcı. Hâlâ masada. Vazgeçmiş değil.
Fenerbahçe cephesinin Trabzonspor’a bu transferde kapıyı kapatması ise şaşırtıcı değil. Sadettin Saran yönetimi daha yeni geldi ve taraftarla ilk büyük gerilimini Trabzonspor üzerinden yaşamak istemiyor. Bu, kulüp psikolojisi açısından son derece anlaşılabilir.
Ama mesele sadece bu değil.
Asıl mesele daha derinde.
Trabzonspor’un elinde şu an çok sayıda genç oyuncu var. Gelişen, parlayan, “bir şey olacak” dediğimiz birçok isim… Ve sezon sonunda bu oyuncuların büyük bölümü ya süre isteyecek ya ayrılmak isteyecek ya da başka kulüpler tarafından talep edilecek. Yani kapıya dayanacaklar.
Bugün Oğuz Aydın dosyasında yaşananlar, aslında yarının daha büyük sorunlarının küçük bir fragmanı gibi.
Her sezon aynı döngü:
15 sene geride kaldı. Bu döngünün bir yerde kırılması gerekiyordu. Hâlâ kırılabilmiş değil. Oğuz Aydın transferi bu yüzden sadece bir oyuncu meselesi değil. Ve bu test, her sezon biraz daha ağırlaşıyor.
